ΕΤΣΙ ΑΡΑΓΕ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΑΛΙΒΕΡΙ;



Θυμάμαι...ναι πάνε αρκετά χρόνια από τότε περίπου γύρω στα 15 χρόνια πίσω, τότε που ξεκινούσα την εφηβική μου ζωή σε αυτόν τον τόπο που λέγεται Αλιβέρι. Σαν έφηβη λοιπόν άρχισα να βγαίνω και να κάνω τις βόλτες μου ελπίζοντας πως αυτός ο τόπος θα μου προσέφερε όλα όσα είχα ονειρευτεί: γνώση, κίνητρα, μάθηση και όμορφες αναμνήσεις.
Στη συνέχεια όμως συνειδητοποίησα πως το μόνο που εισέπραττα από την καθημερινή μου βόλτα ήταν μια στοίβα από καφετέριες που περίμεναν εμένα και όλους τους έφηβους της ηλικίας μου να σωριαστούν σε μια καρέκλα και να πιουν το freddo τους. Στην αρχή δε μου κακοφάνηκε, μπορώ να πω πως το συνήθισα κιόλας..βλέπετε δεν είχα μάθει, δεν είχα γνωρίσει πως ένας τόπος μπορεί να είναι πολύ πιο δημιουργικός για ένα παιδί της ηλικίας μου. 
Και έτσι κυλούσαν τα σχολικά μου χρόνια και η μόνη μας απασχόληση σε αυτήν την πόλη ήταν το σχολείο και η καφετέρια. Καμία βιβλιοθήκη, κανένα πολιτιστικό κέντρο, κανένα πάρκο αναψυχής, λιγοστό πράσινο καμία δομή που θα μπορούσε να υποστηρίξει οποιαδήποτε αδύναμη ομάδα..ανάμεσα σε αυτές και εμάς τους τότε εφήβους όπου διανύαμε μια από τις δυσκολότερες και καθοριστικές περιόδους της ζωής μας. Ελάχιστες εξαιρέσεις δημιουργίας οι καλλιτεχνικές ομάδες των σχολείων μας οι οποίες τηρούνταν κατά κύριο λόγο μόνο στο δημοτικό. Από κει και πέρα η ίδια ρουτίνα χωρίς να προσφέρονται δημιουργικές ενασχολήσεις.
Άραγε αυτός είναι ο τόπος που ονειρευόμαστε; Αυτός είναι ο τόπος που θα δώσει τα κατάλληλα κίνητρα και εμπειρίες στο παιδί ώστε να ανοίξει τα φτερά του, να ανακαλύψει τα ταλέντα και τις δεξιότητες του και να πετάξει μακριά; Πού βρίσκονται οι πολιτιστικοί χώροι; Το εργατικό κέντρο γερνάει και μαζί του και εμείς. Πόσο να αντέξει και αυτό το καημένο; Πόσα άτομα να φιλοξενεί με ελάχιστα μέσα και χωρίς τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να δημιουργηθεί μια εκδήλωση; Πού βρίσκεται το πράσινο; Τα δέντρα και τα λουλούδια; Ένας όμορφος χώρος όπου θα μπορούμε όλοι να κάνουμε τη βόλτα μας και να περάσουμε λίγες στιγμές ηρεμίας; Πού βρίσκονται κατάλληλα οργανωμένες δομές για να απευθύνονται οι ευπαθείς ομάδες και τα άτομα που χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη; Πού βρίσκεται μια δημόσια βιβλιοθήκη που θεωρείται αυτονόητο για κάθε πόλη οι κάτοικοί της να εντρυφούν και να απολαμβάνουν την ελεύθερη διάθεση βιβλίων; Πού βρίσκονται διαμορφωμένοι χώροι parking ώστε να μπορούμε να περπατάμε ανενόχλητοι και να μην είμαστε αναγκασμένοι να διασχίζουμε με δυσκολία τα τριπλοπαρκαρίσματα που διαδραματίζονται σε αυτόν εδώ τον τόπο;
Και αν τα θεωρείτε όλα αυτά πολυτέλεια έχω να σας πω πως ο πολιτισμός δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη και αναπόσπαστο κομμάτι οποιασδήποτε ευνομούμενης πολιτείας.
Ο τόπος που μεγάλωσα επιθυμώ να προσφέρει τις βέλτιστες ευκαιρίες σε κάθε κάτοικο που διαμένει διδάσκοντάς του τα αυτονόητα για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.

Σχόλια