1 Χρόνος πανδημίας covid-19: Πόσο σε άλλαξε;


 Έχουμε συμπληρώσει ένα χρόνο και κάτι από την εμφάνιση του κορωνοϊού. 

Αρχικά ο ιός αυτός  μπήκε στις ζωές μας απρόσμενα, πλημμυρίζοντάς μας με φόβο και αβεβαιότητα. Οι πρώτες ημέρες της ανακοίνωσης και της καραντίνας πέρασαν με δεκάδες αντισηπτικά, απολυμάνσεις σε προϊόντα, προμήθεια αγαθών (λες και ερχόταν κατοχή), ολοήμερη ενημέρωση (τρομοκρατία) από τα Μ.Μ.Ε. 2 Μήνες λέγαμε είναι θα περάσουν. Και πράγματι πέρασαν και ήρθε το καλοκαίρι.

Η ελπίδα επέστρεψε στην ζωή μας και θέλαμε να πιστεύουμε πως αυτό τελείωσε. Αμ δε! Ένα καλοκαίρι (περίπου) σαν όλα τα άλλα κύλησε, τα σύνορα άνοιξαν και οι τουρίστες ξεχύθηκαν στη χώρα. Και η Ελλάδα ως γνωστόν τους υποδέχθηκε με περισσή χαρά. Επειδή εκεί έχουμε μάθει να στηρίζουμε την οικονομία μας. Στους ξένους.

Ένα ανέμελο λοιπόν καλοκαίρι (αν εξαιρέσεις τις μάσκες), ήρθε, είδε και απήλθε στολίζοντάς μας με ένα ψήγμα χαράς και διασκέδασης. Επειδή τελικά ψήγμα ήταν. Αυτό που θα ακολουθούσε θα ήταν χειρότερο.

To φθινόπωρο κατέφθασε και εμείς ανυποψίαστοι για την επερχόμενη καραντίνα. Tα σχολεία άνοιξαν και η χρονιά ξεκίνησε με αισιοδοξία και χαρά, ειδικά για τα παιδιά που μετά από πολύ καιρό ξαναβρήκαν τους ρυθμούς τους και επέστρεψαν στις δραστηριότητες και τα hobby τους. όλα καλά έως τα τέλη Οκτωβρίου όπου ξαφνικά τα κρούσματα ξεκίνησαν να πληθαίνουν και το δεύτερο lockdown ήταν προ των πυλών.

Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν σκληροί και τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν ακόμα σκληρότερα. Βία, απόγνωση, σκληρότητα και το ανθρώπινο χέρι να καταστρέφει τη φύση στοιβάζοντας εκατοντάδες ανεμογεννήτριες. Ο κόσμος ξεκίνησε να αντιδρά, να υποψιάζεται και να βλέπει κατάματα την αλήθεια. 6 μήνες κλεισμένοι να πρέπει να στείλεις μήνυμα ακόμα και για να πετάξεις τα σκουπίδια σου στον κάδο της γειτονιάς. 6 μήνες σκλαβιάς και φίμωσης. 

Πόσο άλλαξε ο κόσμος και ο τρόπος που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τις καταστάσεις; Άραγε αναθεωρήσαμε; Προβληματιστήκαμε; Η καραντίνα τελειώνει και πάλι και ένα νέο καλοκαίρι ξεκινά με το πέπλο των μέτρων και του κορωνοϊού και των εμβολίων να μας καταδιώκουν. Πόσο ακόμα πια; 

Ποιοι ευθύνονται για όλο αυτό που περνάμε; Η υπομονή έχει τελειώσει για όλους. Το μόνο που θα πρέπει να σκεφτούμε από εδώ και πέρα είναι πως ακόμα και οι πιο απλές και καθημερινές στιγμές που ζούμε και θεωρούμε δεδομένες μπορούν να ανατραπούν αστραπιαία. Γι' αυτό άνθρωπε σταμάτα να μισείς και να κρίνεις. Σταμάτα να χτυπάς και να καταδικάζεις. Αγάπα και προστάτευσε το περιβάλλον, φρόντισε τα ζώα, βοήθησε έναν συνάνθρωπό σου. Σταμάτα να γονατίζεις σε εξουσίες και υποσχέσεις.

~ Το μέλλον ανήκει σε εκείνους που πιστεύουν στην ομορφιά των ονείρων τους!~

Σχόλια